خداوند انسان را برای خود آفرید و آفریده ها را برای او.او را خلیفه خود بر روی زمین قرار داد و خدمت به او را در طول خدمت به خود دانست و نهانگاه سینه او را گنجینه اسرار خود قرار داده است.این ها نمایانگر کرامت و جایگاه انسانی در دستگاه قدرت ذات اقدس الهی است.

بر طبق منطق قیاسی عقل می توان حرمت به فطرت انسانی را در طول حرمت به خالق او دانست،زیرا مخلوق حاصل اراده حکمت خالق است و احترام مخلوق،احترام به خالق اوست.

موارد فوق الذکر یکی از اصولی ترین بندهای اخلاقی تعامل را پدید می آورد که بیان می دارد:{حفظ حرمت و کرامت انسانی استوار به ضرورت عقلی است،هرچند حجابی مانع رابطه اتحادی دو دیدگاه شود.}

بنابراین تیرگی رابطه اتحادی بین دو فرد علتی برای دریده شدن پرده حرمت هم پدید نمی آورد...اما با دریده شدن پرده حرمت افراد با پدیده ای به نام {دیالکتیک خشم و غضب} روبرو خواهیم شد و در پس آن شاهد خواهیم بود که توهین و تخریب افراد یک امر معمولی تلقی می شود.

نکته مهم این است که دیالکتیک خشم پاسخ انعکاسی در پی خواهد داشت.در پی این چرخه مخرب شاهد ریزش بنیان های اخلاقی خواهیم بود و آ آ آ آ آ ه از دست ضد اخلاق هایی که در قالب اخلاق های رنگین تحویل افراد می شود.پس الزام عقلی بر آن است که با تکیه بر اصل {امر به معروف و نهی از منکر}و با تحدید این دیالکتیک جلوی پاشیده شدن بنیان های اخلاقی را بگیریم.

نوسنده:سروش