گفته می شود که انسان موجودی است فرد گریز.مراد از این گفته آن است که انسان دارای روحیه اتحادی می باشد.منظور از اتحاد الزاما با افرادی نیست که با او در یک رده ساختاری قرار دارند.بگذارید مطلب را روان تر و شفاف تر بیان کنم:

یک انسان برای موفقیت باید با تمام جامعه مدنی خود در تعامل باشد؛زیرا زندگی انسان صحنه تعاملات اوست،خواه تعاملات افقی (تعامل با انسان ها) باشد و خواه عمودی (نیایش ها).هیچ دو انسانی را نمی توان از تعامل با هم بر حذر داشت؛چون که صفحه زندگی ما حاصل یادداشت های ما و محیط پیرامون ماست.البته نیاز به یک بازتعریف در واژه تعامل اجتماعی وجود دارد:تعامل راهی است که به سوی برطرف کردن نیازها سیر می کند و بر دو پایه شرع و عرف بنا شده.

انسان نیازهای مدنی خود را با تعامل با افراد پاسخ می دهد.یک پسر با دوستان پسر خود تعامل صحیح داشته باشد،و هم چنین با هم قطاران دختر.مهارت های صحیح ارتباطی بین دختر و پسر به میزان بالایی به ایدئولوژی و دیدگاه افراد مرتبط است،به طوری که دیدگاه های افراطی که جلوی یک ارتباط صحیح را می گیرد،باعث شکاف بین این دو گروه شده و اقدامات افراطی و حس مدار را از سوی دو طرف تشدید خواهد کرد.

یکی از مکان هایی که افراد تعامل صحیح با هم را می آموزند،دانشگاه است.متاسفانه اندیشه ای پدید آمده که می خواهد این مسئولیت مهم را از دوش دانشگاه ها بردارد و توجیه آن را ترویج فضای منفی و بی اعتمادی و فساد در دانشگاه ها می دانند.این اقدام یک ارتجاع خشک و بی بنیاد است که بنده به عنوان یک دانشجو اعتراض خود را نسبت به این مقوله اعلام می دارم.

به تازگی خبری شنیدم مبنی بر آغاز کار چهار دانشگاه تک جنسیتی که جز به چالش کشیدن ارزش های وجودی دانشجو ثمری در پی نخواهد داشت و اساس روح اتحادی جامعه جوان را در هم خواهد کوفت و این موضوع خلاف شعار وحدت می باشد.

دو گوش شنوا ما را کافی است...از ما دریغ نکنید